Bosanski ćilim predstavlja jedan od najautentičnijih oblika materijalno-duhovnog stvaralaštva na prostoru Bosne i Hercegovine. Kao tekstilna forma koja objedinjuje funkcionalnu, estetsku i simboličku dimenziju, on nije bio samo predmet svakodnevne upotrebe već i nosilac kolektivnog pamćenja, porodičnog identiteta i kulturnog kontinuiteta zajednice. Kroz vjekove je bio sastavni dio doma – prekrivao je podove, sećije, krevete i stolove, služio kao zavjesa i zidna dekoracija te predstavljao važan dio djevojačke spreme.

Historijski razvoj bosanskog ćilima povezuje se s tekstilnim tehnikama prisutnim na ovom prostoru još od neolita. Posebno značajno poglavlje u historiji bosanskog ćilima vezuje se za osnivanje i rad Tkaonice ćilima u Sarajevu tokom austrougarskog perioda. Organizovana ručna proizvodnja bosanskih ćilima prestaje 1971. godine, čime se završava jedno važno industrijsko poglavlje u historiji ove tradicije.

Osnovna tehnika izrade bosanskog ćilima jeste tehnika klečanja, ravno tkanje bez čvora, koja zahtijeva preciznost, dugotrajan rad i duboko poznavanje ornamentalne kompozicije. Znanje se tradicionalno prenosilo usmenim putem, unutar porodice i lokalne zajednice, čime je proces tkanja postajao čin očuvanja identiteta. Danas se ova praksa njeguje kroz rad udruženja, muzejske radionice, obrazovne institucije i porodične linije prenošenja znanja u Travniku, Tuzli, Visokom, Kaknju, Sarajevu i drugim sredinama.